"Zawsze mnie smuci, kiedy ludzie spodziewają się po innych tego, co najgorsze, zamiast tego, co najlepsze. Czasem nie doceniamy młodzieży."

"Bóg nigdy nie mruga" R. Brett

czwartek, 9 grudnia 2010

[56] Małgorzata Muserowicz "Noelka"


Akapit Press, 2009
Liczba stron: 186
Literatura polska
8/10

Noelka" jest częścią siódmą cyklu. Obok dalszych losów bohaterów znanych z części poprzednich, pojawiają się tu, jak zwykle, bohaterowie całkiem nowi. Miłość i przyjaźń, humor i sentyment, wesołe i wzruszające perypetie rodzinne, składają się na tę sympatyczną powieść o Wigilii Bożego Narodzenia.

Noelkę” przeczytałam w związku z wyzwaniem „Znalezione pod choinką”. Gdyby nie to pewnie nie przeczytałabym tej książki.
Do tej powieści Musierowicz podeszłam z dystansem. Wynikało to z urazu związanego ze „Sprężyną”. Ale okazało się, że niepotrzebnie tak sceptycznie potraktowałam tę książkę. Byłam mile zaskoczona już na samym początku.
Historia zaczyna się ciekawie – dziewczyna wyczekuje chłopaka stojąc przy oknie w Wigilię Bożego Narodzenia. Chociaż myślałam, że będzie to jakaś mdła opowiastka o nastoletniej miłości, czytałam dalej.
Już na samym początku spotykamy się z nowymi postaciami w tej serii. Postacie są sympatyczne. Chyba szczególnie do gustu mi przypadli Metody i Cyryjek. Decyzja tych dwóch starszych panów będzie miała wpływ na późniejsze zachowanie głównej bohaterki – Elki.
Ważną, choć raczej poboczną postacią jest Grzegorz Stryba. To kim jest, co takiego zrobił w Wigilię, dowiecie się tylko jeżeli przeczytacie „Noelkę” ;).
Oczywiście nie zabraknie w tej historii rodziny Borejków. Gabrysia, Ida, ojciec Ignacy… Oni gwarantują nam nieziemską zabawę.
U Musierowicz podoba mi się to, że tak zgrabnie zaczyna i kończy kolejne rozdziały. W jednym mamy Elkę i Tomcia, w następnym Borejków, a w jeszcze kolejnym – Cyryjka, Metodego i tajemnicza Terpentulę…
Książka zmusza również do zastanowienia się nad konsekwencjami naszych zachowań, niejednokrotnie głupich, popełnianych w silnym wzburzeniu. Czasami jedno takie głupstwo, zaraz cięgnie za sobą lawinę innych. A przecież trzeba to odkręcić, co nie jest takie proste, o czym przekonała się Elka…
Ale właśnie w tej gmatwaninie myśli i emocji, przypadkowo napotyka pewnego chłopaka, który uświadamia jej, że nie można przed błędami uciekać.
Ciekawe są również te wątki poboczne, które potem splatają się w jedną, piękną i nieco zaskakującą całość.
Musierowicz pokazuje nam w rej książce, niby takie zwykłe życie. Taka zwykła Gwiazdka, ze zwykłymi prezentami od Gwiazdora*, z chyba już tradycyjnym deszczem w święta w Wielkopolsce. I niby nie chcemy czytać takich ‘życiowych’ książek. Ale czasem jest taka potrzeba przeczytania takiej książki, choćby po to, by stwierdzić, że nie tylko my mamy problemy.
Generalnie książkę warto przeczytać. Choćby po to, żeby zrozumieć, że jaka Wigilia, taki cały następny rok.

„Wstrząsające było przekonać się, jak czas obchodzi się z ludzkim ciałem. I – jak nie potrafi nic zrobić z ludzkim duchem.”

„(…) – No to faktycznie. To dlaczego my sobie życzymy szczęścia?
- Może musimy sobie przypomnieć, że je mamy od urodzenia. Tylko… żeby poczuć to, że je mamy, musimy coś odrzucić. Złudzenia. I etykietki.”

*Gwiazdor - tak w Wielkopolsce nazywamy Świętego Mikołaja, który przynosi prezenty w Boże Narodzenie ;)

10 komentarzy:

  1. Muszę się pokusić i jeszcze raz spróbować z Musierowicz, oczywiście od 1 części.

    U mnie też chodzi Gwiazdor :O)

    Ps. Czy przesyłka dotarła?

    OdpowiedzUsuń
  2. Tak, kiedyś czytało sie Musierowicz, wręcz pochłaniało się jej książki. Teraz również mam zaplanowaną jedną w ramach wyzwania i szczerze mówiąc obawiam się jak ten "powrót" wypadnie:) Ale czytając Twoją recenzję nabieram coraz większej ochoty na dobre poczciwe książki polskiej autorki:) Pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
  3. Kiedyś czytałam Musierowicz nałogowo, teraz jednak już mnie do niej nie ciągnie ;)

    OdpowiedzUsuń
  4. "Noelka" jest przecudowną książką. Będę ją powtarzać w dniu Wigilii :)

    OdpowiedzUsuń
  5. jeżycjada to świetna seria, ale 'noelki' jeszcze nie czytałam.. muszę to nadrobić! może w przerwę świąteczną? ;) [http://toocloseforcomfort.blox.pl]

    OdpowiedzUsuń
  6. Miałam się w końcu za siebie wziąć i zacząć czytać Jeżycjadę. Nic z tego. Nie wiem czemu, te książki jakoś mnie odpychają.

    (duzo-czytam.blog.onet.pl)

    OdpowiedzUsuń
  7. Hm... do pani Musierowicz chyba nikt mnie nie przekona...

    OdpowiedzUsuń
  8. Wiesz, że Jeżycjade po prostu kocham ;) I coś mi się wydaje, że chyba tą lekturę z okazji świąt sobie odświeżę ;)

    OdpowiedzUsuń
  9. Ja dopiero jestem przy piątej części Jeżycjady, ale z pewnością i do "Noelki" kiedyś dotrę. :)

    OdpowiedzUsuń